.نگاهم کن ای خوش نام بی دل...

دلم سخت از بی عدالتی چشمان بی فروغت گرفته

.نگاهم کن ای خوش نام بی دل

.نه اشتیاقم را پاسخ میدهی ،نه وجودم را انکار میکنی

فقط هر بار که با شوق سلامت میکنم

…یادت می افتد که روی از من بگیری و به دور دست های بی معنی خیره شوی

,خوب نگاهی هم به این سوی غبار گرفته عالم بیانداز

.چیزی از عظمت روزهای مهربانیت کم نمیشود